iSAQB CPSA-A COSMO

Description

Udział w kursie iSAQB® CPSA-A Wspólne modelowanie oprogramowania (COSMO) zapewnia uczestnikom 10 punktów Kompetencji Metodologicznych (MC) oraz 20 punktów Kompetencji Komunikacyjnych (CC) zaliczanych do 70 punktów wymaganych do uzyskania uprawnień do przystąpienia do egzaminu iSAQB CPSA-A w Brightest. Należy pamiętać, że w ramach 70 punktów wymaganych do przystąpienia do egzaminu iSAQB CPSA-A w Brightest należy zdobyć co najmniej dziesięć punktów kompetencyjnych w każdym z następujących obszarów: 

• Kompetencje Techniczne (TC)
• Kompetencje Metodologiczne (MC)
• Kompetencje Komunikacyjne (CC)

Akredytowane szkolenie iSAQB® COSMO - Wspólne modelowanie oprogramowania (CPSA-A) opiera się na aktualnym programie nauczania iSAQB®:

Część 1 - Rozwój oprogramowania jako system społeczny

• Rozumienie rozwoju oprogramowania i pracy nad architekturą jako części systemu socjotechnicznego
• Rozumienie, w jaki sposób struktury organizacyjne, ludzie, systemy techniczne i procesy wzajemnie na siebie wpływają
• Rozpoznawanie wpływu decyzji architektonicznych na szerszy system socjotechniczny
• Rozumienie indywidualnych i wspólnych motywacji leżących u podstaw współpracy między ludźmi
• Identyfikowanie czynników, które zachęcają ludzi do współpracy lub ją utrudniają
• Rozumienie znaczenia zaufania, bezpieczeństwa psychologicznego, przejrzystości i wspólnych celów
• Rozpoznawanie, że współpraca musi być aktywnie wspierana i stale podtrzymywana
• Identyfikowanie odpowiednich uczestników wspólnego modelowania, w tym zespołów programistycznych, interesariuszy, kadry zarządzającej i użytkowników
• Rozumienie różnych perspektyw i interesów związanych z pracą nad architekturą
• Rozpoznawanie, że wspólne modelowanie korzysta z różnorodności ról i punktów widzenia i nie ogranicza się wyłącznie do architektów oprogramowania

Część 2 - Podstawy wspólnego modelowania

• Rozpoznawanie sytuacji, w których wspólna praca nad architekturą może poprawić współpracę, podejmowanie decyzji i jakość architektury
• Ocena, kiedy wspólne modelowanie jest odpowiednie w przypadku złożonych problemów, rozproszonej wiedzy lub koordynacji między wieloma interesariuszami
• Identyfikowanie takich objawów jak silosy wiedzy, nieporozumienia, problemy z koordynacją i wąskie gardła w procesie podejmowania decyzji
• Zdobywanie praktycznego doświadczenia we wspólnym modelowaniu poprzez udział w sesji modelowania
• Rozumienie roli i obowiązków facylitatora
• Przygotowanie, facylitowanie, monitorowanie i podsumowanie sesji wspólnego modelowania
• Organizowanie odpowiedniego środowiska fizycznego lub wirtualnego, narzędzi i harmonogramu
• Zarządzanie czasem, zbieranie informacji zwrotnych i zapewnianie dokumentowania wyników
• Dokumentowanie wyników sesji i udostępnianie ich do dalszej pracy
• Analizowanie własnych działań i identyfikowanie możliwości poprawy przyszłych sesji
• Integracja wspólnego modelowania z własnym zestawem narzędzi zawodowych

Część 3 - Zaawansowane wspólne modelowanie

• Dobieranie odpowiednich narzędzi analogowych i cyfrowych do sesji wspólnego modelowania
• Efektywne korzystanie z tablic, markerów, papieru, karteczek samoprzylepnych, tablic cyfrowych i szablonów społeczności
• Ocena mocnych stron, ograniczeń i typowych zastosowań różnych narzędzi modelowania
• Identyfikowanie umiejętności, obowiązków i uczestników potrzebnych do przeprowadzenia wspólnej sesji
• Rozróżnianie facylitowania sesji od udziału w podejmowaniu decyzji dotyczących architektury lub projektu
• Ocena konsekwencji jednoczesnego pełnienia roli facylitatora i aktywnego projektanta
• Rejestrowanie informacji poprzez aktywne słuchanie, zadawanie pytań i wizualizację
• Przekształcanie dyskusji w modele, które grupa może wspólnie rozumieć i rozwijać
• Wykorzystywanie wizualizacji do angażowania mniej doświadczonych uczestników i budowania wspólnego zrozumienia
• Porównywanie mocnych stron i ograniczeń sesji stacjonarnych i zdalnych
• Dobieranie odpowiedniego formatu sesji w zależności od dynamiki grupy, potrzeb interakcji i kontekstu organizacyjnego
• Rozumienie znaczenia wspólnej terminologii i świadomie rozwijanego wspólnego języka
• Rozpoznawanie sytuacji, w których brakuje wspólnego języka, oraz ciągłe doprecyzowywanie terminologii

Część 4 - Skuteczne stosowanie wspólnego modelowania

• Rozumienie, w jaki sposób kultura organizacyjna i ograniczenia wpływają na wspólną pracę nad architekturą
• Identyfikowanie warunków wspierających lub utrudniających skuteczną współpracę
• Ocena i wzmacnianie poparcia interesariuszy dla wspólnej pracy nad architekturą
• Ocena wpływu wspólnych sesji na istniejące plany, projekty i inicjatywy rozwojowe
• Rozumienie, w jaki sposób moment przeprowadzenia, zakres i dobór uczestników wpływają na dynamikę i rezultat sesji
• Ocena sytuacji początkowej systemu socjotechnicznego pod kątem ludzi, organizacji, współpracy i ograniczeń
• Identyfikowanie odpowiednich źródeł wiedzy, interesów, perspektyw i luk w wiedzy
• Przygotowanie i wizualizacja sytuacji początkowej oraz jej weryfikacja z uczestnikami
• Przekształcanie spontanicznych dyskusji dotyczących architektury w ustrukturyzowane sesje wspólnego modelowania
• Doprecyzowywanie celów, pytań, dostępnego czasu, uczestników i oczekiwanych rezultatów
• Wykorzystywanie prostych technik facylitacji i zadawania pytań do strukturyzowania nieplanowanych dyskusji
• Rozpoznawanie wzorców zachowań i cech kulturowych wspierających lub utrudniających współpracę
• Identyfikowanie nierównowagi sił, dominujących uczestników, odmiennych opinii i innych potencjalnych zakłóceń
• Rozumienie, w jaki sposób przerwy, poziom energii, rytm sesji, środowisko pracy i nieformalne interakcje wpływają na współpracę
• Rozpoznawanie inkluzywności i różnorodności jako czynników sukcesu wspólnej pracy nad architekturą
• Projektowanie formatów współpracy, które zapewniają różnym perspektywom równe możliwości wniesienia wkładu

Część 5 - Wywieranie wpływu jako facylitator

• Stosowanie podstawowych technik facylitacji podczas projektowania warsztatów opartych na współpracy
• Jasna komunikacja i aktywne słuchanie
• Tworzenie środowiska bezpiecznego psychologicznie dla wspólnej pracy
• Rozumienie liniowych, interaktywnych i transakcyjnych modeli komunikacji
• Łączenie różnych form komunikacji ze spotkaniami, warsztatami projektowymi i programowaniem w parach
• Zachowanie neutralnej postawy podczas facylitowania wspólnych sesji
• Rozpoznawanie, w jaki sposób konflikty interesów mogą obniżyć skuteczność facylitatora
• Dobieranie umiejętności facylitacyjnych odpowiednich do różnych praktyk współpracy
• Traktowanie różnicy zdań jako normalnego elementu wspólnej pracy nad architekturą
• Uwidacznianie różnych założeń i modeli mentalnych
• Prowadzenie grup w kierunku wspólnego zrozumienia zadania projektowego
• Wspieranie poczucia odpowiedzialności i budowania konsensusu bez pomijania lub przedwczesnego rozstrzygania różnic technicznych

Część 6 - Przegląd technik współpracy

• Rozumienie podejść wspólnego modelowania do eksploracji i poznawania dziedziny
• Znajomość technik współpracy w projektowaniu oprogramowania i doprecyzowywaniu wymagań
• Stosowanie podejść opartych na współpracy do zagadnień organizacyjnych i strategicznych
• Dobieranie odpowiednich technik do różnych scenariuszy związanych z architekturą i modelowaniem
• Przygotowanie, facylitowanie i monitorowanie praktyk współpracy omawianych podczas szkolenia
• Dobieranie formatów współpracy w zależności od konkretnej sytuacji i kontekstu organizacyjnego
• Rozumienie cech i czynników sukcesu różnych metod współpracy
• Łączenie technik wspólnego modelowania tam, gdzie jest to odpowiednie
• Dostosowywanie podejść opartych na współpracy do warunków i oczekiwań organizacji
• Ocena wymagań każdego podejścia w odniesieniu do facylitatora, miejsca, środowiska pracy i grupy uczestników